Filino de Iftah

                 Fajfegas ĵetiloj kaj sonas la glavoj
                       Kaj brilas kaj frapas ponardoj.
                 Sed vane laciĝas herooj la bravaj :
                       Pereas Jehovaj standardoj,
                 Kaj la Amonanoj la sangoavidaj
                 Triumfe rapidas al l' Izraelidoj.
                 Ben-Jair mortiĝas kun ŝtono en brusto,
                       Kaj Gilad droniĝas en sango,
                 La kapo de Maĥir, nomita "la justa",
                       Surstaras sur pinto de stango,
                 Kaj miloj da filoj de l' Supra Jehovo
                 Ekkuŝis sur kampo sen vivo, sen movo.
                 Ho ve, ho malĝojo! La ondoj Jordanaj
                       Elmetos ĝemegojn sovaĝajn,
                 Ploregos patrinoj pri siaj infanoj,
                       Disgratos al si la vizaĝojn,
                 Elŝiros la harojn, per cindro la griza
                 Ekŝutos la kapojn ĉe l' nigra avizo.
                 Kaj Iftah frenezas. Vidante la timon
                       De la elektita popolo,
                 Li vane penegas bravigi l' animon
                       De viroj per laŭta parolo,
                 Kaj jen li ekpreĝas kun malpacienco
                 Al Dio Jehovo, la Suprepotenca.
                 "Ekaŭdu, Jehovo, ekaŭdu la sklavon,
                       Preĝantan al Vi kun doloroj!
                 Mi hejme en Micpo posedas riĉhavon,
                       Aregon da grandaj trezoroj,
                 Mi havas amikojn, mi havas sklavaron,
                 Kaj multon alian, al koro tre karan.
                 "Ho savu nin Vi, jam savinta la avojn
                       El la Egiptujo-fremdlando;
                 Se Vi liberigos nun ree la sklavojn
                       De l' nuna mizero multgranda,
                 Mi, Micpon venonte, al Vi, mia Dio,
                 L'unuavidoton oferos kun pio.
                 "Kaj kio ajn estos l'unuavidoto,
                       Objekto aŭ homo amata,
                 Ĝi estos al Dio brulig-oferota
                       Al Vi, ho Jehovo kompata!"
                 Kaj jen, elmetante kriegojn sovaĝajn,
                 Li ree ekscitas la virojn kuraĝajn.
                 Fajfegas ĵetiloj kaj frapas ponardoj,
                       Resonas ekĝemo kaj krio,
                 Kaj la Amonanoj kun timaj rigardoj
                       Forkuras de l' idoj de Dio,
                 Sed la forkurantajn postflugas rapide
                 La Izraelidoj kaj hakas avide.
                 Kaj de Aroero ĝis urbo Minito
                       Kaj poste ĝis Avel-Kerumo
                 Triumfas Izrael en sanga milito
                       Per glavo, per fajro kaj fumo,
                 Venkataj pereas sub domoruinoj,
                 Sklaviĝas bestaroj, infanoj, virinoj.
                 Kaj plene ŝarĝitaj per riĉaj akiroj
                       Reiras herooj kantantaj,
                 Al kantoj iliaj aliĝas sopiroj
                       De la ekkaptitoj plorantaj,
                 Kaj ĝemas virinoj lacegaj kaj palaj,
                 Kaj dume sonadas la gajaj cimbaloj.
                 Sed jen apudiĝas jam Micpo la kara,
                       Kaj Iftah rigardas sen ĉeso :
                 Li devas ekvidi por dia altaro
                       Oferon laŭ sia promeso.
                 Kaj li rigardadas sen laco-enuo :
                 "Nu, kio do venos al mi la unua?"
                 Jen el malproksimo eksonas tintiloj,
                       Cimbaloj, fajfiloj kaj kordoj.
                 Junuloj, fraŭlinoj per paŝoj facilaj
                       Ĝojdancas en vicoj senordaj
                 Kaj ridas kaj kantas, sin gaje balancas,
                 Kaj al la venkintoj gracie aldancas.
                 De pleja proksimo al la triumfanoj
                       Sin movas fraŭlino junaĝa.
                 Ŝi batas tintilon per siaj blank-manoj,
                       Kun flamo en bela vizaĝo;
                 La harojn serpentajn la vento disblovas,
                 Ŝin forto interna antaŭen almovas.
                 Ŝi dancas, ŝi tintas, ŝi kantas kun ĝojo :
                       "Alvenas la gloraj venkintoj,
                 Ke estu facila por ili la vojo,
                       Sonegu la gloron per tintoj!"
                 Ŝi dancas, movata de l' kora kontento,
                 Nenion anoncas al ŝi l' antaŭsento.
                 Kaj Iftah rigardas al sia ofero,
                       Al sia unuavidato. . . .
                 Subite . . . ho, tio ĉi estas ne vero. . . .
                       Ŝi estas—filino l' amata!
                 La sola filino! Jehovo ĉiela!
                 Ho, kia malico de l' sorto kruela!
                 Kaj Iftah ĝemegas, disŝiras la veston
                       Kaj cindron sur kapon surŝutas,
                 Kaj inter la viroj, volantaj ĝojfeston,
                       Li vortojn terurajn balbutas. . . .
                 Kaj ĉio mutiĝas. En kelke da horoj
                 La Izraelujon ekprenas doloroj.
                 "Ne ploru, ho patro, ĉesigu la ĝemon
                       Kaj estu do viro ĝis fino.
                 Vi faris promeson ne malsingardeman,
                       Ĉar kion signifas fraŭlino
                 Kompare je miloj da viroj, savitaj
                 Per la heroaĵoj, de Dio donitaj?
                 "Vi faris promeson glorindan, ĉar savo
                       De miloj per unu ofero
                 Eterne estados faraĵo multbrava,
                       Belega, mirinda afero,
                 Kaj timos nacioj la Izraelanojn,
                 Ĉar ili ne ŝparas eĉ proprajn infanojn.
                 "Vi donu ekzemplon, plenumu la vorton,
                       Sciigu l' amatan popolon,
                 Ke ĝoje mi prenas nun tiun ĉi sorton,
                       Ke mi ne bezonas konsolon.
                 Multegaj fraŭlinoj ekzistas, mi scias,
                 Ĉe ni, kiuj mian mortiĝon envias.
                 "Nur unu malĝojo min pikas en koro—
                       Ke vi nun izola ekrestos,
                 Ke en maljuneca kruela doloro
                       Ĉe vi parenculo malestos,
                 Al vi li ne diros parolojn kunsentajn,
                 Al vi li ne kombos la harojn arĝentajn.
                 "Ho, ve al mi! Kvankam brilados la nomo
                       De Iftah en ĉiu nacio,
                 Sed Iftah ekmortos, kun li—lia domo :
                       Mi iras senfrukta al Dio.
                 Ho ve al mi, patro! Vi nepon ne konos,
                 Konsoloj el buŝo parenca ne sonos.
                 "Nun, patro amata, kun la amikinoj
                       Mi iros sur montojn najbarajn,
                 Ni tie sur suproj, ĉe ŝtonaj ruinoj
                       Sonigos malĝojajn gitarojn
                 Kaj kun la plorantaj eksonoj sonoraj
                 Ni kantos pri miaj animaj doloroj :
                 "Ke mi ne ekĝuis la edzajn karesojn,
                       Ne portis infanon sub koro,
                 Ne povis pliigi patrujajn sukcesojn
                       Per filoj, kovritaj de gloro,
                 Ke mortas nun mia virgeco floranta
                 Kun ĝojo multnombra, en ĝi troviĝanta."
                 Ne trono altega sin levas sur placo,—
                       Sin levas altega lignaro;
                 Ne krioj de ĝojo bruadas en spaco,—
                       Bruadas kaj ĝemas viraro,
                 Kaj tie, en blanka vestaĵo el lino,
                 Silente sursidas palega fraŭlino.
                 La viroj ĝemegas, la viroj sopiras,
                       Virinoj en larmoj plendronas,
                 Sed Iftah kun torĉo brulanta aliras
                       Kaj fajron al lignoj aldonas,
                 La lignoj ne volas kaj kontraŭ sin metas,
                 Sed Iftah obstinas kaj pajlon enĵetas.
                 Kaj jen ekkriegis l' amaso popola,
                       Kaj eĥo eksonis en valo.
                 Bruliĝis subite la aro tremola
                       Leviĝis fumega vualo,
                 Ekblovis, ekfajfis ventego kruela,
                 L' oferon alprenis al si la ĉielo.—
                 Kaj jen ĉiujare la izraelinoj
                       Kunvenas por plori sur montoj
                 Kaj tie ĉi brilas la fajr'-iluminoj,
                       Sonadas malgajaj rakontoj,
                 Kaj laŭte aŭdigas sonado de ĥoroj.
                 L'aero pleniĝas de ĝemoj kaj ploroj
                 La izraelinoj parolas pri l'bela
                       Fraŭlino brulig-oferita
                 Kaj dankas fervore al sankta ĉielo
                       Por venko de ĝi donacita,
                 Kaj sendas al Dio petegojn humilajn
                 Forigi de l'lando terurojn similajn.

A. KOFMAN